Με αφορμή τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου

Τώρα που "κάθισε" ο κουρνιαχτός για την ζακέτα του Αγίου Παϊσίου...
Πάμε να δούμε την πραγματικότητα και τι ισχύει στην ορθή πίστη.
Η πρακτική αυτή δεν θεωρείται ως ειδωλολατρία στην ορθή πίστη. Στηρίζεται στο γεγονός ότι η Θεία Χάρη του Αγίου Πνεύματος που είχε ο Άγιος στη ζωή του, παραμένει και αγιάζει τόσο τα οστά του όσο και τα προσωπικά του αντικείμενα. Τιμή και όχι Λατρεία γιατί η λατρεία ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Τριαδικό Θεό.
Τα ρούχα τιμώνται με ευλάβεια και προσκύνημα. Η τιμή αυτή δεν απευθύνεται στο ύφασμα καθαυτό, αλλά στο πρόσωπο του Αγίου που το φορούσε και στη Χάρη του Αγίου Πνεύματος που το διαπότισε.
Ακριβώς το ίδιο όπως και στις ιερές εικόνες που οι τιμές πάνε στο πρόσωπο της αγιογραφίας και ΌΧΙ στο ξύλο στις μπογιές ή στην κορνίζα.

Πάμε τώρα και στα ιερά βιβλία:
Στις Πράξεις των Αποστόλων (19:11-12) αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι άνθρωποι ακουμπούσαν μαντήλια και ρούχα (σουδάρια και σιμικίνθια) από τον Απόστολο Παύλο στους ασθενείς, και αυτοί θεραπεύονταν.
Η αιμορροούσα γυναίκα θεραπεύτηκε αμέσως μόλις άγγιξε την άκρη από το ρούχο του Κυρίου (Ματθ. θ΄ 20-22).
Η αιμορροούσα γυναίκα είναι η Αγία Βερονίκη που σήμερα τιμάται από την ορθή πίστη.
Η μηλωτή (πανωφόρι) του Προφήτη Ηλία.
Ο Προφήτης Ελισαίος χτύπησε τα νερά του Ιορδάνη ποταμού με το ρούχο του Προφήτη Ηλία, και τα νερά άνοιξαν στα δύο για να περάσει (Β΄ Βασιλειών β΄ 14).
Οι Άγιοι Πατέρες, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διδάσκουν ότι τα λείψανα και τα ρούχα των Αγίων δεν είναι νεκρά αντικείμενα, αλλά «ταμεία χάριτος» και πηγές ιαμάτων. Η τιμή που αποδίδουμε σε αυτά πηγαίνει τελικά στον ίδιο τον Θεό, ο οποίος δοξάζει τους Αγίους Του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας εξηγεί ότι ο Χριστός μάς χάρισε τα λείψανα και τα αντικείμενα των Αγίων ως πηγές σωτηρίας. Καθώς ο Άγιος ήταν γεμάτος από Άγιο Πνεύμα, η Χάρη αυτή παραμένει και στα ρούχα του.
Μαρτύριο Αγίου Πολυκάρπου πάμε στον 2ο αιώνα.
Από τα αρχαιότερα κείμενα της Εκκλησίας, αναφέρει ότι οι πιστοί έσπευδαν να αγγίξουν ακόμη και τα ρούχα του Αγίου Πολυκάρπου πριν μαρτυρήσει, για να λάβουν ευλογία, ενώ μετά τη θυσία του μάζεψαν τα οστά του ως «τιμιώτερα λίθων πολυτελών». (Δημ. Ρουκουνάκης)