πηγή Political
Η σκληρή μάχη του Μανιάτη Ηγουμένου Χρυσοστόμου Ταβουλαρέα με τον καρκίνο και η μεταμόρφωση σε όαση του παλαιότερου Ελληνορθόδοξου Μοναστηριού Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στην Παλαιστίνη
Προσευχές για τον Ακρίτα της Ορθοδοξίας στην έρημο του Ιορδάνη
του Κώστα Ζαφειρίου
Στην καρδιά της απέραντης ερήμου του Ιορδάνη, ορθώνεται από τον 5ο αιώνα το διαχρονικό καταφύγιο πίστης και ανθρωπιάς, η Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη. Πίσω από τη σημερινή εικόνα αυτού του επίγειου παραδείσου, που σφύζει από ζωή και υποδέχεται χιλιάδες προσκυνητές, κρύβεται η ακούραστη ψυχή ενός σύγχρονου ακρίτα της Ορθοδοξίας.
Ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, Ηγούμενος της ιστορικής μονής για περίπου μισό αιώνα, κατάφερε με την βοήθεια του Θεού να μεταμορφώσει έναν εγκαταλειμμένο, άγονο τόπο σε ζωντανή όαση αγάπης.
Τα τελευταία χρόνια, ο σεβάσμιος 80χρονος ακρίτας, η εμβληματική μορφή στην καρδιά της ερήμου της Ιορδανίας, δίνει με αξιοθαύμαστη γενναιότητα και αισιοδοξία τον δικό του καθημερινό αγώνα ενάντια στον καρκίνο. Σύμμαχοί του σε αυτή τη δοκιμασία είναι η βαθιά του πίστη στον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, η πολύτιμη επιστημονική καθοδήγηση και φροντίδα των γιατρών του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» στην Αθήνα, αλλά και οι νοερές προσευχές γεμάτες αγάπη από ανθρώπους που τον γνωρίζουν και τον τιμούν.
Αυτές τις μέρες που ο Γέροντας βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα, ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας του επιδεικνύουν αρκετοί κληρικοί της Εκκλησίας της Ελλάδος και ιδιαίτερα ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Επιδαύρου Νικόδημος Φαρμάκης, Γενικός Διευθυντής της ΕΚΥΟ, με τον οποίο ο π. Χρυσόστομος συνδέεται από ετών. Τον Γέροντα επίσης παρακολουθεί και ο γνωστός καθηγητής π. Δημήτριος Λινός που υπηρετεί ταυτόχρονα την ιατρική, ως μάχιμος χειρουργός, και από το 2021 την Εκκλησία ως άμισθος ιερέας.
Μοναστήρι της Πέρδικας
Στην καρδιά της ερήμου, δίπλα στον Ιορδάνη ποταμό, εκεί όπου ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάφτισε τον Ιησού, υψώνονται τα επιβλητικά τείχη του ιστορικού μοναστηριού του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτη. Το Μοναστήρι είναι γνωστό και ως "Deir Hajal" που σημαίνει "Μοναστήρι της Πέρδικας". Πήρε το όνομα του από την Παναγία διότι όταν τη βλέπανε να περνά έλεγαν πως έμοιαζε με πέρδικα (στην Ανατολή η πέρδικα θεωρούνταν σύμβολο εξαιρετικής ομορφιάς και χάρης). Η παράδοση λέει ακόμη ότι η Αγία οικογένεια έμεινε μία νύχτα σε σπηλιά (όπου αργότερα κτίστηκε η Μονή). Εδώ επίσης είχε το λημέρι του ένας αρχιληστής, ο οποίος είπε στους άλλους ληστές να μην πειράξουν αυτή την οικογένεια, διαφορετικά θα είχαν να κάνουν μαζί του. Τη νύχτα η Παναγία έλουσε τον Χριστό και το νερό που έμεινε, που ήταν πεντακάθαρο, το πήρε η γυναίκα του ληστή και έλουσε το άρρωστο παιδί της το οποίο και θεραπεύτηκε. Σύμφωνα με την παράδοση αυτό το αγόρι ήταν ο ληστής που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού και πήγε στον Παράδεισο.
«Ευλογημένη τιμωρία»
Ηγούμενος της Μονής εδώ και περίπου μισό αιώνα είναι ο Μανιάτης στην καταγωγή 80χρονος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, μία από τις πιο εμβληματικές, σύγχρονες μορφές της Ορθοδοξίας στους Αγίους Τόπους. Ο «Ακρίτας της ερήμου του Ιορδάνη», γεννήθηκε σε Μοναστήρι στην Καρδαμύλη και η βαθιά του πίστη τον οδήγησε στους Αγίους Τόπους. Αρχές δεκαετίας ’70 ο π. Χρυσόστομος ήταν διάκος στη Βηθλεέμ και επειδή είχε εμπλακεί σε επεισόδια με Λατίνους, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αποφάσισε να τον στείλει για τιμωρία έξι μηνών στη Μονή του Αγίου Σάββα. Τότε, ένας γέροντας ηγούμενος πρότεινε στον 92χρονο Πατριάρχη Βενέδικτο να τον στείλει στο Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου, που βρισκόταν εγκαταλελειμμένο σε μια πολύ επικίνδυνη περιοχή, στην οποία φυσικά δεν ήθελε να πάει κανένας. Ο διάκος Χρυσόστομος πήγε να δει από κοντά το μοναστήρι με τον διάκο του Πατριάρχη περπατώντας μέσα σε χωματόδρομους καλοκαίρι, με την θερμοκρασία στους 50 βαθμούς Κελσίου. Όταν εξαντλημένοι έφθασαν στο μοναστήρι και παρά το ότι δεν υπήρχε πράσινο φύλλο ούτε για δείγμα, ο π. Χρυσόστομος αποφάσισε πως θέλει να μείνει σε αυτό το μοναστήρι και έτσι ρίζωσε μέχρι σήμερα εκεί. Η τιμωρία έμελλε να αποδειχθεί πως ήταν ευλογημένη.
Όαση η ερειπωμένη Μονή
Με ευχή του Πατριάρχη Βενέδικτου, ο π. Χρυσόστομος ορίστηκε «ισόβιος ηγούμενος επ’ ανδραγαθία» της ιστορικής μονής. Έτσι ως Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη από το 1974, μεταμόρφωσε ένα εγκαταλειμμένο και ερειπωμένο ησυχαστήριο σε καταπράσινη όαση με τη συνδρομή άλλων μοναχών. Παρά τις αντίξοες συνθήκες, στερούμενος ρεύματος και νερού αρχικά, αναστήλωσε εκ θεμελίων τα κτίρια, καλλιέργησε την άγονη γη και δημιούργησε μεγάλους ξενώνες. Σήμερα, 180 στρέμματα γύρω από τη Μονή είναι καλυμμένα με δέντρα και καλλιέργειες, υπάρχει λίμνη με ψάρια και φυσικά η Μονή ηλεκτροδοτείται και υδροδοτείται και αποτελεί όαση για την περιοχή. Στο Μοναστήρι εγκαταβιούν τρεις μοναχοί ο π. Κυριακός από την Κύπρο, ο π. Ιωάννης από τη Ρουμανία, ο π. Θεόπεμπος από τη Βόρεια Ελλάδα και δύο μοναχές η αδελφή Ευλογία από την Πελοπόννησο και η αδελφή Αγάπη από τη Β. Ελλάδα.
Το μοναστήρι αποτελεί παγκόσμιο φάρο προσκυνήματος και φιλανθρωπίας, προσφέροντας καθημερινά δωρεάν φιλοξενία και τροφή σε χιλιάδες οδοιπόρους, ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκεύματος, χάρη στο σπουδαίο έργο του. Ο Γέροντας Χρυσόστομος, βραβεύτηκε από τον Δήμο Ιεριχούς ως «Ιππότης της Καλοσύνης» για το σπουδαίο φιλανθρωπικό του έργο και την ανιδιοτελή προσφορά του στους κατοίκους και προσκυνητές της ερήμου. Ο Αγιοταφίτης π. Χρυσόστομος, επιμένει να σηκώνει ψηλά τα λάβαρα του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, σε πείσμα των καιρών, που θέλουν τις παραδόσεις να ξεθωριάζουν.
«Εξομολόγηση ψυχής»
Τέλη Ιουνίου, ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Θεόφιλος Γ΄ επισκέφθηκε την πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή του Προφήτου Ελισαίου στην Ιεριχώ και προεξήρχε της Θείας λειτουργίας. Εκεί ο Γέροντας Χρυσόστομος, επέλεξε να μιλήσει όχι με λόγια αλλά με την απόλυτη γλώσσα του Ευαγγελίου: την ταπείνωση.
Την ιερότερη στιγμή της Θείας Λειτουργίας, κατά τη Μεγάλη Είσοδο,ο σεβάσμιος Γέροντας γονάτισε και κατόπιν ξάπλωσε στο μαρμάρινο δάπεδο του ναού. Έγινε ο ίδιος χώμα. Έγινε ο ίδιος χαλί, ώστε οι λειτουργοί που κόμιζαν τα Τίμια Δώρα να περάσουν από πάνω του.
«Ήταν μία αθόρυβη εξομολόγηση ψυχής. Η λευκή ασκητική κεφαλή του ακουμπούσε το δάπεδο του ναού. Το σώμα του γινόταν γέφυρα ταπεινώσεως. Και κάθε βήμα των λειτουργών που περνούσαν από πάνω του έμοιαζε να σφραγίζει τη μεγάλη αλήθεια της Εκκλησίας: ότι η οδός προς τη δόξα της Αναστάσεως περνά πάντοτε μέσα από την κένωση και την αυτοταπείνωση. Γιατί, όπως ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε, «ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται», και μόνο εκείνος που γίνεται πραγματικά μικρός μπορεί να χωρέσει μέσα του το άπειρο μεγαλείο της Θείας Χάριτος» δήλωσε στην «Ρ» κληρικός που ήταν συλλειτουργός εκείνη την ημέρα .
«Φεύγω, δεν ξέρω αν θα επιστρέψω»
Λίγες μέρες μετά την εξομολόγηση ψυχής, εκτυλίχθηκε μία ακόμη συγκλονιστική και βαθιά ανθρώπινη στιγμή στην Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου. Ο αγωνιστής Ηγούμενος, κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας, στάθηκε ενώπιον των πιστών και ανέγνωσε τη συγχωρητική ευχή, όπως ορίζει η ορθόδοξη παράδοση. Όμως αυτή τη φορά η στιγμή ήταν διαφορετική. Με τρεμάμενη φωνή, εμφανώς συγκινημένος και με δάκρυα στα μάτια, δεν δίστασε να αφήσει στην άκρη κάθε ανθρώπινο αξίωμα και να ζητήσει, από τα βάθη της καρδιάς του, συγχώρεση από όλους όσοι ίσως κάποτε στεναχωρήθηκαν, πικράθηκαν ή αδικήθηκαν από λόγια ή πράξεις του, έστω και άθελά του. Η εικόνα του ασκητικού αυτού γέροντα, που για δεκαετίες υπήρξε στήριγμα για αμέτρητους ανθρώπους, να ταπεινώνεται μπροστά στο ποίμνιό του, συγκλόνισε όσους βρέθηκαν εκεί. Ήταν μια ζωντανή μαρτυρία ότι η αληθινή πνευματική δύναμη δεν βρίσκεται στην εξουσία ή στην προβολή, αλλά στην ταπείνωση, στη μετάνοια και στην ειλικρινή αναζήτηση της συγχώρεσης.
Η βαθιά αυτή εξομολόγηση συνδέθηκε με μια ιδιαίτερα δύσκολη προσωπική δοκιμασία. Ο Γέροντας αποκάλυψε ότι δίνει μάχη με τον καρκίνο και πως, για τον λόγο αυτό, είναι αναγκασμένος να αποχωριστεί την αγαπημένη του έρημο και την αδελφότητα της Μονής, προκειμένου να μεταβεί στην Ελλάδα, όπου θα υποβληθεί στις απαραίτητες ιατρικές θεραπείες. «Θα φύγω αλλά δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσω» είπε με τρεμάμενη φωνή και δάκρυα στα μάτια ο Γέροντας. Το εκκλησίασμα ευχήθηκε ο Θεός δια των πρεσβειών του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτη να του χαρίζει δύναμη, υπομονή και ταχεία αποκατάσταση της υγείας του, ώστε να επιστρέψει σύντομα στο μοναστήρι που υπηρέτησε με αυταπάρνηση για περίπου μισό αιώνα, συνεχίζοντας να αποτελεί φάρο πίστης και ελπίδας για κάθε άνθρωπο που αναζητά πνευματική παρηγοριά.